تلاش
اصلاح گرایان برای حفظ قدرت
اگر چه در انتخابات
شوراهای اسلامی عدم حمایت مردم از جناح
اصلاح گرای نظام، نشان داد که توهم نتیجه
گرفتن از رفرم در حکومت جنایتکار اسلامی
در اذهان توده ها از بین رفته است اما خود
جناح «چپ» دچار این تصور واهی شده بود
که علی رغم از دست دادن پایگاه مردمی ،
با در دست داشتن اکثریت کرسیهای مجلس ششم
و دولت خاتمی بازهم قادر است که حفظ قدرت
کند. حتی تا پیش از رد صلاحیتهای گسترده
ی کاندیداهای اصلاح گرا، "چپ گرایان"
بر این باور متفق بودند که می توانند با
مذاکرات پشت پرده در یک آشتی جناحی، بر
سر تقسیم قدرت با راست گرایان به توافق
برسند. اما مقاومت شورای نگهبان و رهبری
نظام در مقابل درخواست تایید صلاحیت اصلاح
طلبان در مرحله ی بازبینی، آشکار ساخت که
افق دید راست گرایان، قبضه ی کامل حکومت
است.
با بی تفاوتی
مردم نسبت به تحصن نمایندگان و تسلیم شدن
خاتمی و کروبی در برابر تاکید رهبری نظام
بر برگزاری انتخابات در موعد مقرر، انتخابات
دوره ی هفتم برگزار شد و جناح اقلیت مجلس
ششم با آرای بسیار ناچیزبه پیروزی رسید
چرا که اکثریت کسانی که واجد رای دادن بودند
انتخابات را بی توجه به دعواهای جناحی
نظام تحریم کردند. در نتیجه با وجود شایعه
پراکنی و ارعاب توده ها، ثمره ی تقلاهای
چندین ماهه ی حکومت در صدا و سیمای لاریجانی
چیزی جز شرکت کمتر از پنجاه درصد واجدین
رای نبود که در این آمار نیز احتمال تقلب
بسیار بالاست.
اما بازنده ی
بزرگ این انتخابات،" جناح چپ"
نظام آخوندی، بلافاصله پس از شکست با توقیف
دو روزنامه ی شرق و یاس نو و فشار قوه
ی قضاییه بر اصلاح طلبان متوجه این حقیقت
تلخ شد که راست گرایان به هیچ وجه سخاوتمند
نیستند وتهاجم تا حذف کامل "چپ"
از صحنه سیاست ادامه دارد. به این ترتیب
بسیاری از نمایندگانی که پیش ازبرگزاری
انتخابات استعفانامه ی خود را نوشته بودند،
حال ترک مجلس را خودکشی سیاسی می دانند
و درصددند مدت قلیل باقی مانده از مجلس
هفتم را برای باز آرایی نیروهای خود مورد
استفاده قرار دهند.
امروز نقطه ی
اشتراک میان احزاب "چپ" نظام
تلاش برای حفظ بقای سیاسی خود در حکومت
است، در نشستهای مشترکی که پشت درهای بسته
صورت می گیرد، همه به دنبال راه حلی برای
مقابله با انحصارطلبی راست در قدرت، می
باشند. مهمترین دیدگاههای که مطرح می شود،
سه نقطه نظر است که در زیر مختصرا بررسی
می شوند:
1- خروج از
حاکمیت.
اصلاح طلبان بارها با تهدید به خروج از
نظام سعی در کاستن فشارهاو محدودیتهایی
داشتند که جناح راست عمدتا از کانال شورای
نگهبان، بر دولت و مجلس وارد می ساخت. آخرین
مورد، استعفاهای دسته جمعی نمایندگان مجلس
بود که به شکست انجامید چراکه تشکیل اپوزسیونی
خارج از حکومت تنها زمانی نتیجه ی دلخواه
را به دنبال دارد که با پشتونه ای آرای
مردمی صورت بگیرد. در حال حاضر، با توجه
به بی اعتمادی توده ها نسبت به اصلاح گرایان
خروج از حاکمیت به مفهوم خودکشی" چپ"
است. در میان خود گروهای دوم خرداد نیز
عده ی اندکی به این راه حل می اندیشند و
اکثریت در تلاشند قدرت باقی مانده را حفظ
کنند.
2- جلب نظر
مساعد مردم با تقویت دولت
گروهی از اصلاح طلبان با استدلال بر موفقیت
شهردار تهران در کسب آرای مردم به نفع لیست
ائتلاف« آبادگران »در انتخابات دوره ی
هفتم مجلس بر این باورند که می توانند در
مدت باقی مانده از دولت خاتمی، دوباره
حمایت مردم را جلب کرده و "چپ"
را در حکومت تقویت کنند. این در حالی است
که بر این واقعیت بزرگ چشم بسته اند که
آبادگران با تکیه بر آرای اقلیتی که جز
مزدوران نظام نیستند، توانست پیروز انتصابات
شود و اکثریت مردم ایران رغبتی به شرکت
در انتخابات نداشتند. حال با توجه به این
که تجربه ثابت کرده است تعویض چند وزیر
و یا انتشار کتاب مظلومیت خاتمی درعمل کردن
به وعده های انتخاباتی اصلاح طلبان در
بهسازی احساسات مردم تاثیری نداشته است،
زمانی دیدگاه بالا ثمر بخش است که جناح
چپ تمام توانش را در کسب آرایی سرمایه
گذاری کند که همواره به علت منافع خود،
مزدوران جان بر کف نظام جنایتکار آخوندی
بوده و خواهند ماند.
3- شرکت در
انتخابات با نامی جدید و به صورت گمنام
مضحک ترین راه حلی که برای حفظ بقای "چپ"
نظام به نظر می رسد، شرکت در انتخابات ریاست
جمهوری با استفاده از فریب توده ها می
باشد. دیدگاهی که یا باید به توافق با جناح
راست دست یافت که با توجه به خصلت انحصارگرایی
این جناح غیرممکن است و شورای نگهبان اجازه
ی حضور کاندیدای "چپ" را در
رقابت انتخابات نمی دهد و یا تلاش کرد که
جناح راست را نیز هم چون توده ها فریفت.
ارائه ی چنین پیشنهاداتی از طرف جریان
دوم خرداد به وضوح ماهیت ضد مردمی و فرصت
طلبی جناحی را آشکار می کند که برخلاف
شعارهای پر طمطراق خود تنها به قدرت می
اندیشند.
اما خوشبختانه
امروز توده ها، به این باور رسیده اند که
تنها با براندازی رژیم آخوندی می توانند
به مطالبات بر حق خود دست یابند وراه کار
انقلاب که سالها عناصر ضد انقلابی رفرمیست
سعی داشتند آن را نا شدنی جلوه بدهند،
باردیگر روشن تر از پیش در ذهن مبارزان
انقلابی ، یگانه راه خلاصی از استثمار سرمایه
گردیده است.
رزا جوان
javan1378@hotmail.com
دوازده فروردین هشتادوسه
http://www.javaan.net
http://www.javaan.net
