گزارش کارگری

آنچه در زير می خوانيد حرفهای يکی از کارگران کارخانه ريسندگی و بافندگی شهرستان نجف آ باد می باشد که در آستانه تعطيلی کامل قرار دارد. اين کارخانه که قدمتی چهل ساله دارد، در دوره پهلوی توسط بخش خصوصی اداره می شد. بعد از انقلاب و با اعدام مالک يهودی آن و مصادره کارخانه، به نهاد رهبری واگذار شد. طی اين سالها بعلت بدهی های کلان و رشوه خواری و سوء استفاده های مالی بنياد جانبازان و بنياد مستضعفان به ورشکستگی کامل دچار شده است. تا سال قبل تعداد 800 کارگر در اين واحد توليدی مشغول به کار بودند که چند ماه گذشته با توجه به قانون سختی کار تعدادی بازنشسته شدند. و حالا که تعطيلی کامل کارخانه در پيش است، به کارگران پيشنهاد باز خريد بر اساس طرح تقسيم سابقه به هر 5 سال و پرداخت نزولی چند ماه حقوق در هر 5 سال شده است که در ضمن کارگران باز خريد شده امکان استفاده از بيمه بيکاری را نيز نخواهند داشت. مسئولان کارخانه که قصد فروش دستگاهها و زمين کارخانه را دارند با اين شرايط غير انسانی با مبلغ ناچيزی کارگران را اخراج کرده و در حقيقت با توجه به وضعيت نابسامان اقتصادی امروز و تورم صعودی اين زحمت کش ترين طبقه جامعه به کام مرگ می فرستند

رزا جوان

 

 

بيست و يکسا ل سال است که در سالن بافندگی جان می کندم. بعد از گذشت اين همه سال ماهيانه هشتاد و پنج هزار تومان مزد می گيرم. به علت کار مداوم در اين بخش و اينکه امکان استفاده از گوشی را نداشته ام شنوائيم را تقريبآ از دست داده ام. بعضی از اوقات پرداخت همين مزد ناچيز هم به تعويق می افتاد. مسئولين کارخانه مرتب ورشکستگی را بهانه می کنند. در همين سالنی که ما هستيم، چند سال پيش تعدادی دستگاه خريداری شد که بدون استفاده در انبار ماندند و چند وقت قبل به قيمت خوبی به بخش خصوصی فروخته شدند. اين در حالی بود که عيدی کارگرها عقب افتاده بود. از پاداش و بن کارگری هم خبری نيست. من پنج سر عائله دارم که ب ا اين اوضاع نميدونم چطور اداره شون کنم. به من پيشنهاد بازخريدی دادند، اما با مبلغ ناچيزی که به من می دهند و همينطور قطع شدن بيمه، نمی دونم چه آينده ای پيش رو خواهم داشت

بيست و پنجم خرداد 1382